*****แม่ฉันเป็นคนรักแมวมาก จนลูกๆ ทุกคนของแม่กลายเป็นคนรักแมวไปด้วย ที่บ้านแม่ (ที่เริ่มต้นอย่างนี้เพราะว่าฉันมี 2 บ้านคือบ้านของตา-ยาย และบ้านแม่) เลี้ยงแมวไว้หลายสิบตัว สาเหตุที่ไม่รู้จำนวนที่แน่นอน เนื่องจากการเพิ่มขึ้นและลดลงของแมวมีอยู่ตลอดเวลา จนฉันขี้เกียจนับ ส่วนใหญ่เป็นแมวที่เก็บมาจากตลาดบ้าง ชาวบ้านแถวนั้นเอามาปล่อยบ้าง (เพราะรู้ว่าแม่ชอบแมว) หรือบางครั้งน้องชายไปเจอแมวขาหัก ตาบอด ฯลฯ ก็นำมาให้แม่เลี้ยงด้วยเช่นกัน แต่แม่ก็ไม่เคยบ่นสักครั้ง
แม่มักจะตั้งชื่อแมวตามสีของมัน เช่น ดำ ขาว ลาย เทา ฯลฯ พอจำนวนแมวเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม่ก็ขี้เกียจตั้งชื่อ ก็จะเรียกเจ้าเหมียวทุกตัว กลายเป็นว่าเวลาเรียกเหมียวทีไร แมวทุกตัวที่ได้ยินเสียงเรียกก็จะวิ่งเข้ามาหาทันที นับว่าประหยัดน้ำลายได้อีกกระบุงโกย
ทุกๆ เช้าตอนตีห้า ก่อนที่แม่จะออกไปตลาด ไม่ว่าจะรีบหรือยังไงก็ตาม แม่จะต้องให้อาหารแมวก่อนทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นเจ้าเหมียวทั้งหลายก็จะต้องวิ่งตามแม่ไปจนถึงปากซอยโน่นแหละ อาหารของเจ้าแมวก็หนีไม่พ้นข้าวคลุกปลาทู แต่ถ้าวันไหนแม่รีบมากๆ ก็จะให้เป็นอาหารเม็ดแทน ซึ่งเป็นที่ถูกใจบรรดาคุณแมวเป็นที่สุด จนฉันพาลคิดไปเองว่า มันคงอยากให้แม่รีบทุกๆ วัน เพื่อที่จะได้กินอาหารเม็ดอันแสนโอชา ว่าเข้าไปนั่น
ทุกครั้งก่อนฉันจะกลับไปเยี่ยมบ้านจะต้องโทรถามแม่ก่อนว่าแม่อยากได้อะไร แต่คำตอบเดิมๆ ของแม่คือ ให้ซื้ออาหารแมวกลับไปให้ด้วย “แล้วแม่หล่ะ อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า! “ฉันถามด้วยความเป็นห่วง แม่ก็จะตอบว่า “ไม่ต้องหรอกลูก เปลืองตังค์เปล่าๆ” แล้วแม่จะรู้มั๊ยนะว่าค่าอาหารแมวน่ะแพงขนาดซื้อข้าวสารได้ตั้งหลายกิโล….
