******เห็นใครๆ ต่างก็มีบล็อกส่วนตัวกันทั้งนั้น ทำให้ฉันเกิดอาการอยากมีขึ้นมาบ้าง แต่จะทำยังไงดี จะเขียนหัวข้ออะไรดี แม้แต่คำขึ้นต้นก็ยังนึกไม่ออก อาจจะเป็นเพราะว่าห่างหายกับการเขียนมานานมากเหลือเกิน ย้อนกลับไปสมัยยังเป็นวัยรุ่น (ตอนนี้ก็ยังรุ่นนะคะ) ค่อนข้างเป็นคนที่เพ้อฝันและชอบขีดๆ เขียนๆ เห็นดาวเห็นเดือนเห็นตะวัน ก็เขียนเป็นกลอนได้เป็นวรรคเป็นเวร บ่อยครั้งที่ฉันต้องตื่นตั้งแต่ตี 4 เพื่อไปช่วยแม่ที่ตลาด หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจก็มักจะไปนั่งที่ร้านกาแฟของเพื่อนตอนตีห้ากว่าๆ ฉันชอบดื่มกาแฟดำ บวกกับปาท่องโก๋ร้อนๆ โอ้โห อร่อยอย่าบอกใครเชียว พร้อมๆ กับนั่งมองดูความวุ่นวายของตลาดยามใกล้รุ่ง เสียงแม่ค้าคุยกันดังลั่น เสียงรถผ่านไปมา เสียงเพลงจากรถขายผ้า ฯลฯ ฉันว่ามันได้อารมณ์แปลกๆ ดีนะ
ฉันมักจะชอบนั่งละเลียดจิบกาแฟมองดูดวงตะวันที่กำลังค่อยๆ โผล่พ้นทิวเขาสีน้ำเงินทะมึน จนเลยพ้นทิวเขาและแสงสว่างเริ่มรำไร นั่นแหละ ฉันถึงจะลุกจากที่นั่งประจำเพื่อกลับไปนั่งเขียนกลอนต่อที่บ้าน ก่อนที่จะอาบน้ำแต่งตัวไปช่วยแม่ที่ตลาด เป็นกิจวัตรประจำวันของฉันเลยทีเดียว เฮ้อ! คิดถึงวันเก่าๆ แล้วพาลน้ำตาจะไหล เพราะกว่าสิบปีมาแล้วที่ฉันไม่ได้มีโอกาสอย่างที่เคยเป็นมา
