กำลังใจดี..ดี

 
        ช่วงนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าและทดท้อกับหลายๆ เรื่องที่ประดังเข้ามา จนฉันรู้สึกว่าจิตใจตัวเองกำลังย่ำแย่สุดๆ แว่บแรกที่ฉันคิดถึงคือบ้าน ใช่แล้ว ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านเป็นที่สุด บางทีการได้อยู่กับครอบครัวอาจจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นกว่านี้ก็ได้ ไม่รอช้ารีบเขียนใบลาพักร้อนส่งให้เจ้านายด้วยใจตุ้มๆ ต๋อมๆ ด้วยเหตุว่าก่อนหน้าที่ฉันจะตัดสินใจเขียนใบลานั้น ได้ยินเจ้านายบ่นแว่วๆ เรื่องการลาของลูกน้อง แต่ผิดคาดค่ะ ใบลาของฉัน เจ้านายเซ็นอนุมัติโดยไม่อิดออดใดๆ ทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าลืมไปว่าก่อนหน้านี้เคยบ่นอะไรไว้หรือเปล่า  หรือเจ้านายฉันมีแผนอะไรอยู่ในใจก็ไม่รู้ แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยฉันก็ได้ลาพักร้อนหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ  ล่ะน่า…
ครั้งนี้ฉันได้กลับมาอยู่ที่บ้านนานที่สุดในรอบหลายปี  แต่ไม่ผิดหวังเลย ได้เจอเพื่อนเก่าๆ มากมาย มีตั้งแต่เพื่อนสมัยเรียนประถม มัธยม ญาติโกโหติกา คนข้างบ้าน คนขายของ ฯลฯ   ฉันได้นอนตื่นสาย ได้กินโรตีร้อนๆ กับกาแฟทุกวัน ได้กินกับข้าวฝีมือแม่ ได้กินอาหารทะเลที่สดๆ ใหม่ๆ  ที่ใครต่อใครหลายคนติดใจมาแล้ว ฯลฯ
 เนื่องจากช่วงที่ฉันลานั้นเป็นวันทำการ เพื่อนๆ จึงทำงานกันหมด ดังนั้น เวลาในตอนกลางวันจึงหมดไปกับการนอนอ่านหนังสือที่ฉันพกติดกระเป๋าไปหลายเล่ม  พอตกเย็น เพื่อนก็จะมารับไปเล่นแบดมินตันที่อาคารเอนกประสงค์ ณ ที่ว่าการอำเภอ   ที่นั่น ฉันได้พบเพื่อนเก่าอีกหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ทำงานราชการได้ดิบได้ดีกันหมดแล้ว แต่ทุกคนก็สนุกสนานเฮฮากันเหมือนเดิม….
ในทุกๆ คืน หลังจากกินข้าวกันเสร็จแล้ว ต่อให้อิ่มขนาดไหนก็ตาม [...]

Read Full Post »