วันนี้รู้สึกเหงาๆ ก็เลยหยิบหนังสือเล่มเก่า (มาก) มาอ่าน เป็นหนังสือที่มีใครบางคนเคยให้มา “แทนความรู้สึกของฉัน” เขาบอกว่าอย่างนั้น หนังสือเล่มนั้นชื่อ “ขอความรักบ้างได้ไหม” ผู้เขียนคือ พิบูลศักดิ์ ละครพล นักเขียนที่อยู่ในดวงใจของฉันอีกคนนึงนอกจาก ประภัสสร เสวิกุล
หนังสือเล่มนี้สะท้อนความสับสนของหนุ่มสาวเกี่ยวกับการโหยหาความรัก การขาดความอบอุ่น การใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความกดดัน จนนำไปสู่การตัดสินใจที่หลายคนมองว่าโง่เขลา
ผู้เขียนหยิบยกปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นทุกสมัยผ่านตัวหนังสือที่สละสลวย อ่านแล้วรู้สึกได้ถึงความเป็นตัวตนของผู้เขียน ดังเช่น “ความผิดถูกคืออะไร มันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นไม่ใช่หรือ..ใช่แน่ๆ กฎเกณฑ์เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่สร้างขึ้นเพื่อคนเช่นใดล่ะ คนที่มีมือหยาบกร้านหรือเดินท่อมๆ หางานทำ และท้องกิ่วเพราะความหิวโหยไม่มีโอกาสร่วมตัดสินด้วยเลย..เชอะ..”
แต่ก็มีเนื้อเพลงในเรื่องนี้ที่ค่อนข้างจะสวยงามในความรู้สึกของใครหลายๆ คน โดยเฉพาะคนที่มีโอกาสได้ฟังอัลบั้มเพลงของพิบูลศักดิ์ ละครพล
“ฉันรักเธอไม่เคยต้องการสิ่งใด ฉันรู้ได้ยามเขาหยุดปรารถนา ไม่เคยสูญเสียเดือนฉายความหมายศรัทธา แสงเดือนรู้ว่าฉันรักเธออย่างไร
ฉันรักเธอไม่เคยรักใครเทียบเธอ ถึงแม้จะเก้อ มีเธอเพียงความฝันใฝ่ ไม่เคยเรียกร้องขอเป็นเจ้าของหัวใจ ฉันรู้ได้ยามเธอมีคนอื่นปอง
เดือนรู้ดีฉันให้สิ่งใดเธอบ้าง ทุกสิ่งทุกอย่างใครๆ ก็เป็นเจ้าของ รู้ตัวดีชีวีนี้เปื้อนละออง หนึ่งคำขอร้องไม่เคยขอรักตอบมา
แสงเดือนเอยแสงเดือนนี้แจ้งประจักษ์ รักบริสุทธิ์ถึงแม้หยุดปรารถนา ไม่เคยสูญเสียเดือนฉายความหมายศรัทธา แสงเดือนรู้ว่าฉันรักเธออย่างไร “
แม้จะผ่านมานานหลายปี แต่เนื้อร้องและท่วงทำนองเพลงนี้ ยังคงอยู่ในใจของฉันตลอดมา
สิ่งที่ได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้คือ ไม่จำเป็นที่เราจะต้องขอความรักหรือความเห็นใจจากใครพร่ำเพรื่อ ขอแค่เราแบ่งปันความรักของเราให้ผู้อื่นก่อน ส่วนเขาจะให้ความรักตอบกลับมาหรือไม่…ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเขาก็แล้วกัน
******************
